Waarom bestaan er dikke mensen?

Ik begrijp niet waarom medici en biologen op de vraag ‘Waarom bestaan er dikke mensen?‘ antwoorden met ‘Omdat dikke mensen meer eten dan ze verbranden‘.

Wás het maar zó eenvoudig!

Dé vraag is dan ook eigenlijk helemaal niet ‘Waarom krijgen mensen overgewicht?’ , maar zijn de échte vragen: ‘Waaróm eten sommige mensen teveel?’ en ‘Waaróm verbranden ze te weinig?

Deze twee vragen zijn het uitgangspunt voor mijn blogartikel. Lees verder om mijn antwoorden te ontdekken.

Mijn persoonlijk onderzoek naar dikke mensen

Tijdens mijn intensieve, ruim 5 jaar durend persoonlijk onderzoek heb ik vele onderzoeken, internetpagina’s, boeken, papers en artikelen doorgeploegd over onder andere de evolutie van overgewicht. Bijvoorbeeld de interessante tweeling-onderzoeken naar de invloed van dikmakende genen. Of de vakliteratuur over stigmatisering en discriminatie van zwaarlijvige mensen.

Ik heb ontdekt dat er een veel complexere en genuanceerde werkelijkheid bestaat dan het aloude ‘te veel gegeten, te weinig verbrand’-verhaal doet vermoeden.

De stigmatisering en discriminatie van dikke mensen

Het feit dat je overal eten kunt kopen, dat elk station ruikt naar verse friet en pasta, dat je zoveel makkelijker aan een donut kan komen dan aan een mandarijntje, maakt het streven van ‘minder eten‘ niet gemakkelijker.

Als jij mensen benijd die ‘alles kunnen eten zonder aan te komen’, dan ben je niet eerlijk.

Het is natuurlijk onzin dat het ‘niet eerlijk’ is, want iedereen is zoals ‘ie is. Dat is ook het geval bij degenen die ‘alles kunnen eten zonder aan te komen’. Heb je je weleens gerealiseerd dat dunne mensen wellicht ook problemen kunnen hebben met hun lichaam en gewicht? Misschien wil die persoon juist heel graag aankomen in gewicht. En baalt die magere vrouw daar, met die breinaalden als benen en doperwtjes als borsten, dat een leuke jurk dragen er voor haar niet echt in zit.

Als kind werd ik flink gepest met mijn overgewicht. Nu gelukkig niet meer, omdat ik blijvend 25 kilo ben afgevallen. Maar zie ik de stigmatisering bijna dagelijks bij dikke mensen op straat.

Als iemand voor het eerst in 3 maanden een kroketje uit de muur eet, staat iemand erachter, die de persoon “vetklep” noemt.

Laatst zat ik in de auto en zag ik een jongen bij het verkeerslicht naast me tegen een scooter trappen, waarop een corpulente vrouw zat, en ik hoorde (mijn raam was open) de jongen roepen “Aan de kant, vies varken!

Kortzichtigheid van een jonge gozer kan ik nog wel naast me neerleggen, maar de manier waarop medici en politici over overgewicht en dikke mensen praten, vind ik moeilijker te verkroppen.

Wat dikke mensen krijgen te horen van de verloskundige

Ik was met mijn te zware vriendin meegegaan naar de verloskundige. Zij was zwanger van haar eerste kind.

De verloskundige had op haar computer meteen berekend dat mijn vriendin veel te zwaar was, met een body mass index van toen nog bijna 41. Allerlei tests werden meteen op haar losgelaten. Twee weken later wist de verloskundige zeker dat mijn vriendin geen hoge bloeddruk, geen cholesterolprobleem en prima suikerwaarden had.

Niets aan de hand zou je dan nu denken.

Maar toch bleef ze een risicopatiënt en mocht ze niet thuis bevallen. Ook kreeg mijn vriendin het standaardverhaal dat ze al honderd keer had gehoord.  Ze moest ‘gewoon’ minder gaan eten en meer gaan bewegen.

Ik had haar nog gevraagd: “Maakte de gunstige uitslag van al die tests dan helemaal geen verschil?

Nee” zei mijn vriendin “Want ik ben te dik.

We zijn geen perfect afgestelde machines

We zijn nou eenmaal geen perfect afgestelde machines die precies de hoeveelheid energie innemen die we nodig hebben.

Tussen de vergelijking ‘calorieën in, calorieën uit’ zit een grillige waarheid: een mens.

Een mens die zich laat beïnvloeden door aanbiedingen, die wordt verleid door de tiramisu op de dessertkaart in een restaurant. Iemand die probeert af te vallen, maar daar ondanks alle goede wil vaak niet in slaagt. Een persoon die het beste ervan probeert te maken, in ons voedselwonderland.

Mijn antwoord op de vragen:

‘Waaróm eten sommige mensen teveel?’ en ‘Waaróm verbranden ze te weinig?’

Het eenvoudige antwoord: We zijn geen perfect afgestelde machines. We hebben emoties en zintuigen die ons eetgedrag zéér sterk beïnvloeden. En ieder lichaam heeft zijn eigen unieke verbrandingsmotor. Je wordt geboren met die motor.

Vertel me jouw mening over mijn antwoorden. Deel het met mij in het commentaarveld hieronder.

Op jouw succes,

Klaziena Waerts

PS. DEEL dit artikel met jouw netwerk, door op de Tweet, Like, Share of Google+ knoppen te klikken, zodat ook de mensen in jouw netwerk profiteren.

Over de schrijver
Mijn naam is Klaziena Waerts. Ik ben mental coach en gewichtsconsulente, maar op de eerste plaats ervaringsdeskundige. Zelf heb ik 22 jaar enorm veel last gehad van emotie eten en eetbuien. Ook mijn gewicht heeft gevarieerd tussen de 55 en 90 kilo. Toen ik er letterlijk een eind aan wilde maken, zó depressief was ik, ging ik onderzoeken waaróm ik steeds m'n gevoelens moest wegvreten. Gelukkig heb ik toen ontdekt hoe ik mezelf kon helpen. Ook verloor ik blijvend 25 kilo. Ik gun jou hetzelfde! Om jou veel leed, frustratie, schaamte, schuld en overtollig gewicht te besparen is het mijn doel jou op een plezierige manier gewicht te laten verliezen zónder dieet en weer te laten genieten van eten. Graag geef ik mijn ontdekking door :)
Reactie plaatsen

Word lid van de GRATIS Facebook Community Afvallen ZONDER Dieet